Κι αμέσως μετά το Καλαμίτσι, οι διακοπές μας συνεχίστηκαν για τις δύο τελευταίες μέρες στην Αλεξανδρούπολη. Μεγάλη συγκίνηση με τη γιαγιά, που της κάναμε γενέθλια έστω και με κανα δυο μήνες καθυστέριση.
Οι προσπάθεια ενός ζευγαριού Γερμανών με τετρακίνητο VW camper να κατέβουν και μετά να ανέβουν στο Μαραθιά ή αλλιώς ακρωτήριο Δρέπανο. Αφού τα κατάφεραν αυτοί με το camper, έστω και με δυσκολία, τότε για την Ινδιάνα θα είναι παιχνιδάκι.
Γιορτάσαμε τον Δεκαπενταύγουστο με τη Νοπίτσα στην εκκλησία της Αγίας Κόρης στους πρόποδες του Ολύμπου. Κάναμε βουτιά στην πανέμορφη βάθρα και βόλτες στα γύρω μονοπάτια. Οι προσπάθειές μας να εντοπίσουμε τον αράπη και το ρέμα του απέβηκαν άκαρπες. Επειτα πήγαμε στο Λιτόχωρο στο χτήμα του θείου Φαίδων και στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. Ωραίες παιδικές μου αναμνήσεις.
Διανυκτέρευση στην κουκέτα μας, στη μύτη στο Ποσείδι, με κατακλυσμό, αέρα 10 μποφώρ και αστραπές να μας συνοδεύουν στην αγκαλιά του Μορφέα. Την επόμενη μέρα, χαρά Θεού, αλλά με τρικυμία. Οτι πρέπει για παιχνίδι στα κύμματα.
Είχα να τρέξω 4,5 μήνες, απ τον αγώνα στο Χορτιάτη αρχές Μαρτίου. Σήμερα είχα 1,5 ώρα τρέξιμο. Βαριόμουν παραλία. Η Νοπίτσα είχε χρόνο. Οπότε λέω ας συνδιάσουμε προπόνηση για μένα και οδήγηση για τη Νοπίτσα. Μ ένα σμπάρο 3 τριγώνια. Είχα και σαπόρτ καρ. Λίγο μετά όμως κάηκε το κινητό. Πέθανε τελείως, οπότε δεν υπάρχει άλλο υλικό. Αυτό είναι το τελευταίο βίδεο που τραβήχτηκε μ αυτό το κινητό.
Διανυκτέρευση στη μύτη στο Ποσείδι, μέσα στο αμάξι γιατί φυσούσε αρκετά. Βγάλαμε τα πράγματα έξω, τα σκεπάσαμε με το μουσαμά, βάλαμε το στρωματάκι μέσα και το φουσκώσαμε. Ετοιμο το κρεβάτι μας. Το βράδι, με την πίσω πόρτα ανοιχτή, να ακούμε τα κύμματα και να μας δροσίζει ο δυνατός αέρας. Την άλλη μέρα τα κύμματα ήταν ότι πρέπει για παιχνίδι. Πρωινό, καφεδάκι και μετά στο Νάσο στη Σίβηρη για φαγητό και δεύτερο καφέ. Πράισλες.
Πρώτη φορά για φέτος Καλαμίτσι, πρώτη φορά με τη Νοπίτσα, πρώτη φορά καγιάκ. Ενα υπέροχο 3ήμερο στο πανέμορφο Καλαμίτσι, με την κλασσικά καλή παρέα του Γιώργου και της Πένης και της βροχούλας το τελευταίο βράδυ.
Ζαγόρι mountain bike. Ακουγα γι αυτόν τον αγώνα κι επιτέλους φέτος μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω μέρος, κερδίζοντας μάλιστα την πρώτη θέση γενικής.
Η διοργάνωση καταπληκτική. Εξαιρετική σήμανση, τσεκ πόιντς και υδροδοσίες στα κατάλληλα σημεία. Η διαδρομή των 54Κ επίσης. Πανέμορφη μέσα στην απίστευτη φύση της Πίνδου. Με δύο πολύ τεχνικά και μεγάλα σε μήκος μονοπάτια και αρκετή ανάβαση για να μας κόψει τα πόδια.
Επίσης πολύ έξυπνη κίνηση η δεύτερη διαδρομή των 31Κ που δίνει τη δυνατότητα σε περισσότερους αθλητές να πάρουν μέρος.
Θα έλεγα οτι σε επίπεδο δυσκολίας, ομορφιάς και διοργάνωσης βρίσκεται πολύ κοντά στα επίπεδα της Θάσου.
Και τι να πρωτοπεί κανείς για τα Ζαγοροχώρια. Ομορφιά, παράδοση και ιστορία σ ένα ορίτζιναλ περιτύλιγμα. Το Σάββατο πριν τον αγώνα επισκεφτήκαμε τα χωριά Αρίστη, Πάπιγκο μικρό και μεγάλο και Βίκος. Το μέρος κάτω απ την Αρίστη όπου είχα πάει κατασκήνωση με τη ΧΑΝΘ μικρός στην Παναγία την Σπηλαιώτισα κι απ όπου έχω τρελές αναμνήσεις.
Παρόλο που είναι ένα απ τα αγαπημένα μου μέρη, δεν έτυχε να διανυκτερεύσω ποτέ μέχρι τώρα. Πρώτη φορά λοιπόν βράδυ στη μύτη της Επανομής και πρώτη φορά με τη Νοπίτσα στο τσαντίρι.
Φέτος, κλείνοντας 10 ολόκληρα χρόνια αγωνιστικής ποδηλασίας και μετά από διετή αποχή απ τον συγκεκριμένο αγώνα, επέστρεψα εκεί όπου άρχισαν όλα τον Μάιο του 2007. Και ήταν όπως τα είχα αφήσει. Ο Νίκος, ο Γιάννης, ο Ποτός, η πανέμορφη διαδρομή, τα κοτρώνια, η θάλασσα, οι ταβέρνες του Θεολόγου, όλα εκεί. Αλλά το πιο σημαντικό, η τόσο φιλική ατμόσφαιρα και η φιλοξενία των ανθρώπων της Θάσου. Αγκαλιά με την Νοπίτσα γυρίσαμε όσο ήταν δυνατόν να γυρίσουμε μέσα σε 5 μέρες το όμορφο νησί, τις παραλίες του, τα γραφικά χωριά του, το βουνό και την δρακότρυπά του. Του χρόνου πάλι.
Εκδρομή στην Κασσάνδρα. Μείναμε στο Πολύχρονο σ ένα πανέμορφο μέρος με ενοικιαζόμενα δωμάτια, bungalows. Βόλτα στη λίμνη με τις νεροχελώνες πάνω απ το Πολύχρονο, μπανάκι και πικνικ στο Γλαρόκαβο, Κουρσάρο και Ποσείδι.